نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ، ايشان را نديده [ است ] . [ 90 ] [ هوايى كشتمودى سمرقندى ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] هوايى ، از موالى معتبر كشتمود سمرقند بوده و روى ارادت ، به عتبهء عليّهء حضرت قطب الطرايق ، غوث الخلايق ، مولانا خواجگى اينكنكى - قدّس سرّه - مىسوده و دايمى ، خوان افاده ، بر اهل استفاده گسترانيده ، متبديان طريق علم را ، به همّت عالى نهمت ، به انتهاى مطالب ، مىرسانده ، با وجود چندين فضايل ، چمن سخنورى را از رشحات سحاب اشعار درربار ، نضارت مىبخشيده و اين غزل از نتايج طبع بلند اوست : غزل : هركس كه دمى بر در خمّار بماند * يك شربت دُردى خورد و زار بماند ساقى اگر از پرده نمايد رخ چون ماه * صد گوشه‌نشين ، بر دروديوار بماند ديوانه اگر سلسلهء موى تو بيند * زنجيركشان گردد و بر دار بماند دل شد ز پى يار و نديدم اثرى زو * باشد كه چنين در قدم يار بماند گفتم كه دل زار « هوايى » بده اى دوست * زأن پيش كه خون گردد و افگار بماند